| راه ارتباط با مؤسسه راهی به سوی نور | شماره تماس یا نشانی |
|---|---|
| مدیریت مؤسسه | 09123499860 |
| دفتر مرکزی | 021-77181672، 021-77181673، 021-77181674 |
| پذیرش | 021-77458447، 021-77458448 |
| آدرس دفتر مرکزی سراج | تهران، خیابان مظفری‌نیا «سراج»، بین سی‌متری اول و دوم، خیابان بقایی، کوچه مجاهد ۲، پلاک ۱۳ |
برای هماهنگی مراجعه، ابتدا تماس بگیرید و مشخص کنید برای ارزیابی اولیه یا بررسی پذیرش اقامتی راهنمایی می‌خواهید. دفتر سراج با محل اقامت یکی نیست؛ اطلاعات تکمیلی در صفحه شماره و تماس با مرکز ترک اعتیاد قرار دارد.
افسردگی بعد از ترک کتامین می‌تواند با افت خلق پس از مصرف، مشکلات دوره قطع، بازگشت افسردگی قبلی یا مصرف مواد دیگر ارتباط داشته باشد. از روی بی‌حوصلگی یا زمان آخرین مصرف نمی‌توان علت را تشخیص داد. اگر حال روحی رو به بدترشدن است، فعالیت‌های روزانه مختل شده یا فرد برای تحمل ناراحتی دوباره مصرف می‌کند، ارزیابی پزشکی و روان‌پزشکی قدم مناسب بعدی است.
همه افراد به بستری نیاز ندارند؛ بعضی با درمان سرپایی و پیگیری منظم کمک می‌گیرند و بعضی به مراقبت اقامتی نیاز دارند. وجود کاهش هوشیاری، مشکل تنفسی، تشنج یا خطر فوری آسیب به خود، مسیر جداگانه‌ای دارد و باید فوراً از اورژانس پزشکی کمک گرفت. این مقاله برای شناخت همین تفاوت‌ها و آماده‌شدن برای دریافت کمک نوشته شده است.
چرا بعد از قطع کتامین حال روحی بعضی افراد بدتر می‌شود؟
کتامین دارویی با کاربرد پزشکی است که مصرف غیرپزشکی آن نیز می‌تواند با وابستگی و آسیب همراه شود. بعضی افراد پس از مصرف، چند روز احساس افت خلق دارند؛ در مصرف مکرر، تصویر پیچیده‌تر می‌شود. کم‌خوابی، فشارهای زندگی، درد جسمی و مواد هم‌زمان نیز ممکن است در حال روحی فرد سهم داشته باشند.
اصطلاح «افسردگی بعد از ترک» در جست‌وجوهای روزمره برای وضعیت‌های متفاوتی به کار می‌رود. در ارزیابی بالینی، باید روشن شود فرد احساس موقت ناراحتی دارد، نشانه‌های یک اختلال خلقی را تجربه می‌کند یا هم‌زمان با چند مشکل روبه‌رو است. یک توضیح ثابت برای همه مصرف‌کنندگان، تصمیم درمانی دقیقی به دست نمی‌دهد.
افت خلق پس از مصرف با تشخیص افسردگی یکی نیست
خستگی، بی‌حوصلگی و کم‌شدن انگیزه می‌توانند پس از مصرف ظاهر شوند. این نشانه‌ها به‌تنهایی برای تشخیص اختلال افسردگی کافی نیستند؛ شدت، تداوم و تأثیر آن‌ها بر زندگی هم بررسی می‌شود. برای مثال، نرفتن به محل کار و کنارگذاشتن مراقبت از خود، اطلاعات مهم‌تری از گفتن «امروز حوصله ندارم» فراهم می‌کند.
از طرف دیگر، کوتاه‌بودن مدت علائم به معنای کم‌اهمیت‌بودن آن‌ها نیست. ناامیدی شدید یا احساس ناامنی را نباید فقط به «چند روز بعد از مصرف» نسبت داد. اگر فرد نمی‌تواند از خود مراقبت کند، لازم است زودتر ارزیابی شود.
افسردگی ممکن است پیش از مصرف وجود داشته باشد
گاهی فرد پیش از شروع کتامین با خلق پایین، اضطراب یا مشکلات خواب زندگی می‌کرده است. پس از قطع مصرف، همان مشکلات دوباره آشکار می‌شوند یا ادامه پیدا می‌کنند. بنابراین، درمان باید سابقه پیش از مصرف را هم در نظر بگیرد.
در جلسه ارزیابی، گفتن اینکه «پیش از اولین مصرف هم چند ماه بی‌انگیزه بودم» می‌تواند مسیر بررسی را تغییر دهد. بررسی ارتباط زمانی علائم با مصرف، از حدس‌زدن درباره علت مفیدتر است. در مطلب افسردگی و اعتیاد و ضرورت درمان هم‌زمان این ارتباط با جزئیات بیشتری توضیح داده شده است.
وسوسه و ترس از تحمل احساسات هم اهمیت دارند
ممکن است فرد باور کند بدون کتامین تحمل غم، تنهایی یا تنش را ندارد. در این شرایط، هر احساس ناخوشایند به دلیلی برای مصرف دوباره تبدیل می‌شود. لازم است علاوه بر وضعیت خلق، کنترل مصرف و نقش آن در زندگی فرد هم بررسی شود.
این وضعیت را نباید به ضعف اراده تقلیل داد. پرسش عملی‌تر این است: «وقتی حال تو بد می‌شود، چه اتفاقی پیش از مصرف می‌افتد و چه کمکی در دسترس داری؟» پاسخ این سؤال می‌تواند نقطه شروع برنامه‌ای متناسب با نیاز فرد باشد.
آیا برگشت افسردگی بعد از قطع درمان پزشکی یعنی اعتیاد؟
خیر؛ بازگشت علائم افسردگی پس از توقف یک درمان تجویزشده، به‌تنهایی نشانه اعتیاد نیست. اگر کتامین یا اسکتامین را زیر نظر متخصص دریافت می‌کنید و حالتان پس از تغییر برنامه بدتر شده است، موضوع را با تیم تجویزکننده مطرح کنید. تغییر مقدار یا فاصله درمان باید با همان تیم هماهنگ شود.
اسکتامینِ دارویی با مصرف خودسرانه محصولی که به نام کتامین عرضه می‌شود، یک وضعیت یکسان ندارد. برگه دارویی اسکتامین در آمریکا برای برخی کاربردهای مشخص در بزرگسالان، نظارت درمانی و پایش پس از دریافت دارو را الزامی می‌داند. این اطلاعات به معنای تأیید هر محصول، هر شیوه مصرف یا دسترسی به همان خدمت در هر مرکز ایرانی نیست.
برای بررسی وابستگی، مواردی مانند ازدست‌دادن کنترل مصرف، مصرف بیشتر از تصمیم اولیه، ادامه مصرف با وجود آسیب و کناررفتن مسئولیت‌ها اهمیت دارند. داشتن یک نسخه پزشکی نیز مجوز مصرف بیشتر یا مصرف خارج از برنامه نیست. اگر درباره الگوی مصرف خود تردید دارید، شرح دقیق آن را بدون پنهان‌کردن بخش‌های نگران‌کننده به متخصص بگویید.
افسردگی بعد از ترک کتامین چقدر طول می‌کشد؟
مدت ثابتی برای همه افراد وجود ندارد و نمی‌توان به هر کسی وعده بهبود در هفت، ده یا بیست‌ویک روز داد. افت خلق کوتاه‌مدت پس از مصرف با افسردگی زمینه‌ای یا مشکلات همراه مصرف مکرر تفاوت دارد. زمان‌بندی درمان به علت علائم و وضعیت کلی فرد وابسته است.
به‌جای شمردن روزها، روند حال عمومی را هم دنبال کنید. آیا فرد بهتر می‌خوابد، غذا می‌خورد و مسئولیت‌های ساده را انجام می‌دهد یا بیشتر منزوی می‌شود؟ تغییر شدت ناامیدی، توان مراقبت از خود و تمایل به مصرف دوباره باید در پیگیری مطرح شود.
منتظرماندن تا یک روز مشخص، شرط دریافت کمک نیست. وقتی علائم نگران‌کننده‌اند یا رو به بدترشدن می‌روند، ارزیابی باید زودتر انجام شود. حتی بهترشدن موقت نیز به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که مشکل مصرف یا سلامت روان کاملاً برطرف شده است.
چه نشانه‌هایی به رسیدگی فوری نیاز دارند؟
اگر فرد به‌سختی بیدار می‌شود، تنفس غیرطبیعی دارد، تشنج کرده یا درد شدید قفسه سینه دارد، فوراً با اورژانس پزشکی تماس بگیرید. خطر فوری آسیب به خود یا دیگران، گیجی شدید و رفتار بسیار آشفته نیز نیازمند رسیدگی فوری‌اند. برای این وضعیت‌ها منتظر هماهنگی پذیرش معمول در کمپ نمانید.
تا دریافت راهنمایی اورژانس، محیط را تا حد امکان امن نگه دارید و اجازه رانندگی ندهید. به فرد کم‌هوشیار خوراکی یا دارو ندهید و برای «خنثی‌کردن» اثر ماده، الکل یا ماده دیگری استفاده نکنید. اطلاعات زمان آخرین مصرف و مواد احتمالی همراه را به تیم امدادی بگویید.
درد هنگام ادرار، تکرر ادرار، خون در ادرار و درد شکم هم باید به پزشک گزارش شوند. مصرف مکرر کتامین می‌تواند به دستگاه ادراری آسیب بزند، اما علت این علائم فقط از روی سابقه مصرف مشخص نمی‌شود. مشکلات جسمی و روانی را در یک شرح حال کامل مطرح کنید.
در ارزیابی اولیه چه چیزهایی بررسی می‌شود؟
ارزیابی مناسب فقط پرسیدن «چند وقت مصرف کرده‌ای؟» نیست. متخصص درباره الگوی مصرف، آخرین نوبت، داروهای فعلی، مصرف هم‌زمان، خواب، خلق و سابقه درمان سؤال می‌کند. بررسی وضعیت جسمی و نیاز به آزمایش یا ارجاع نیز بر اساس همین اطلاعات انجام می‌شود.
برای آماده‌شدن، این موارد را روی یک برگه بنویسید:
- نام ماده یا محصولی که مصرف شده و میزان اطمینان شما به محتوای آن؛
- زمان شروع مصرف، الگوی فعلی و زمان آخرین نوبت؛
- زمان شروع افت خلق و وضعیت روانی پیش از مصرف؛
- داروها، الکل و مواد دیگری که مصرف می‌شوند؛
- مشکلات خواب، درد، علائم ادراری و تغییر در کار یا تحصیل؛
- تجربه درمان قبلی و نگرانی اصلی فرد یا خانواده.
اگر مقدار یا ترکیب دقیق ماده را نمی‌دانید، همان را صادقانه بگویید. هدف این برگه، آماده‌کردن اطلاعات است و قرار نیست با آن برای خودتان تشخیص بگذارید. توضیحات بیشتر درباره این مرحله در راهنمای ارزیابی اولیه قبل از ترک اعتیاد آمده است.
هماهنگی ارزیابی: اگر قطع مصرف با افت خلق و بازگشت مکرر به مصرف همراه شده، با مدیریت مؤسسه به شماره 09123499860 یا دفتر به شماره 021-77181672 تماس بگیرید. در تماس اول، وضعیت فعلی و هر نشانه خطر را توضیح دهید تا درباره قدم بعدی راهنمایی بگیرید؛ تشخیص و انتخاب درمان به ارزیابی تخصصی نیاز دارد.
درمان افت خلق و وابستگی به کتامین چگونه برنامه‌ریزی می‌شود؟
وقتی مشکل مصرف و نشانه‌های روانی هم‌زمان وجود دارند، رسیدگی هماهنگ به هر دو اهمیت دارد. لازم نیست فرد تا پایان همه مشکلات مصرف، از طرح افسردگی یا اضطراب خود صرف‌نظر کند. در مقابل، پرداختن به خلق بدون اطلاع از مصرف مواد هم تصویر ناقصی از وضعیت می‌دهد.
برنامه درمان می‌تواند با مشارکت پزشک، روان‌پزشک و روان‌شناس شکل بگیرد. نقش هر نفر، دفعات پیگیری و نیاز به ارجاع باید برای مراجعه‌کننده روشن باشد. جزئیات این همکاری در صفحه درمان هم‌زمان اعتیاد و اختلالات روانی توضیح داده شده است.
بررسی افسردگی و درمان دارویی در صورت نیاز
روان‌پزشک بررسی می‌کند که آیا فرد به درمان دارویی نیاز دارد و چه گزینه‌ای با وضعیت او سازگار است. سابقه نوسان شدید خلق، دوره‌های انرژی غیرعادی، مشکلات جسمی و داروهای فعلی باید در این تصمیم لحاظ شوند. داروی مؤثر برای یک آشنا، نسخه مناسبی برای فرد دیگر نیست.
داروهای تجویزشده را نیز بدون هماهنگی قطع یا کم‌وزیاد نکنید. اگر دارویی عارضه ایجاد کرده یا مصرف آن نامنظم شده است، این موضوع را در جلسه مطرح کنید. اضافه‌کردن خودسرانه آرام‌بخش یا خواب‌آور می‌تواند ارزیابی و ایمنی درمان را دشوارتر کند.
روان‌درمانی برای مواجهه با احساسات و موقعیت‌های مصرف
در روان‌درمانی می‌توان بررسی کرد که فرد چگونه از یک احساس ناخوشایند به مصرف می‌رسد. برای نمونه، فکر «تا مصرف نکنم نمی‌توانم از خانه بیرون بروم» می‌تواند موضوع گفت‌وگو و تمرین باشد. هدف، پیدا‌کردن پاسخ‌هایی است که در موقعیت واقعی قابل استفاده باشند.
درمان شناختی‌رفتاری یکی از رویکردهایی است که برای شناخت افکار، محرک‌ها و رفتارهای مرتبط با مصرف به کار می‌رود. انتخاب آن و شکل جلسات باید متناسب با ارزیابی فرد باشد. برای آشنایی با روش کار، مطلب درمان شناختی‌رفتاری اعتیاد را بخوانید.
بازگشت تدریجی به فعالیت‌های روزانه
برنامه روزانه باید با توان فعلی فرد تناسب داشته باشد. برای کسی که بیشتر روز را در تخت می‌ماند، شروع با چند کار کوچک و قابل انجام می‌تواند موضوع برنامه‌ریزی مشترک با درمانگر باشد. انتظار بازگشت فوری به تمام مسئولیت‌ها ممکن است برنامه را غیرواقعی کند.
زمان خواب و بیداری، وعده‌های غذا و فعالیت‌های ساده را می‌توان در پیگیری مرور کرد. اگر خواب همچنان مختل است، صرف توصیه به «زود خوابیدن» کافی نیست و علت باید بررسی شود. راهنمای بی‌خوابی بعد از ترک اعتیاد به شناخت بهتر این مشکل کمک می‌کند.
خانواده چگونه درباره دریافت کمک صحبت کند؟
بهتر است گفت‌وگو از یک مشاهده مشخص شروع شود، نه از برچسب‌زدن. جمله «این هفته چند بار نتوانستی سر کار بروی و گفتی بدون مصرف حالت بهتر نمی‌شود» روشن‌تر از «تو هیچ‌وقت عوض نمی‌شوی» است. سپس پیشنهاد یک اقدام محدود، مانند هماهنگی جلسه ارزیابی، مطرح شود.
حمایت به معنای تأمین پول برای مصرف یا پنهان‌کردن همه پیامدها نیست. خانواده می‌تواند برای مراجعه، جمع‌آوری اطلاعات و همراهی در برنامه‌ای که با رضایت فرد تنظیم شده کمک کند. بهتر است حدود مسئولیت‌ها و شیوه ارتباط با تیم درمان از ابتدا روشن باشد.
برای مثال، به‌جای قول‌گرفتن درباره «ترک همیشگی از همین امشب»، می‌توان پرسید: «آماده‌ای فردا با هم درباره وضعیتت از متخصص کمک بگیریم؟» این یک نمونه گفت‌وگو است و جای رسیدگی فوری در شرایط خطر را نمی‌گیرد. برای ادامه همراهی، راهنمای حمایت خانواده پس از درمان اعتیاد در سایت هم‌مجموعه ترک اعتیاد قابل مطالعه است.
درمان سرپایی، اقامت در کمپ یا بستری بیمارستانی؟
محل درمان بر اساس نیاز مراقبتی انتخاب می‌شود، نه فقط نام ماده مصرفی. توان مراقبت از خود، وضعیت روانی و جسمی، حمایت در خانه و تجربه درمان قبلی در این تصمیم نقش دارند. جدول زیر برای شناخت مسیرهاست و جای ارزیابی فردی را نمی‌گیرد.
| وضعیت فرد | مسیری که باید بررسی شود | دلیل انتخاب این مسیر |
|---|---|---|
| وضعیت پایدار، امکان حضور منظم در جلسات و محیط خانگی حمایت‌کننده | درمان سرپایی با پیگیری مشخص | دریافت درمان همراه با ادامه زندگی روزمره ممکن است مناسب باشد. |
| مصرف مکرر با کنترل دشوار، اختلال جدی در زندگی یا کافی‌نبودن حمایت سرپایی | ارزیابی برای درمان اقامتی در مرکز متناسب با نیاز فرد | ساختار روزانه و حمایت مستمر بیشتری ممکن است لازم باشد. |
| کاهش هوشیاری، مشکل تنفسی، تشنج، آشفتگی شدید یا خطر فوری آسیب | اورژانس و در صورت تشخیص، بستری بیمارستانی | رسیدگی فوری پزشکی یا روان‌پزشکی اولویت دارد. |
| بدترشدن خلق پس از تغییر درمان تجویزشده کتامین یا اسکتامین | تماس با تیم تجویزکننده و بازبینی درمان؛ در خطر فوری، اورژانس | برگشت علائم به‌تنهایی نشانه وابستگی نیست. |
چه زمانی اقامت در مرکز ترک اعتیاد جدی‌تر مطرح می‌شود؟
وقتی فرد بارها برای قطع مصرف تلاش کرده اما دوباره به همان الگو برمی‌گردد، بررسی حمایت بیشتر منطقی است. ناتوانی در اجرای برنامه سرپایی، محیط پر از محرک مصرف و اختلال در مراقبت روزمره هم باید مطرح شوند. این نشانه‌ها به معنای پذیرش خودکار نیستند؛ مرکز باید توان پاسخ‌گویی به نیاز فرد را داشته باشد.
افسردگی شدید یا مشکلات پیچیده جسمی ممکن است به امکاناتی فراتر از یک مرکز اقامتی نیاز داشته باشد. پیش از پذیرش، درباره دسترسی به پزشک و روان‌پزشک، نحوه پایش و مسیر ارجاع به بیمارستان سؤال کنید. برای شناخت شرایط اقامت، صفحه کمپ ترک کتامین در سایت هم‌مجموعه راهی به سوی نور را ببینید.
بررسی امکان پذیرش اقامتی: اگر مصرف و افت خلق، زندگی روزمره را مختل کرده و حمایت فعلی کافی نیست، با پذیرش به شماره 021-77458447 یا 021-77458448 تماس بگیرید. درباره ارزیابی پیش از ورود، تناسب خدمات مرکز با وضعیت فرد و مدارک لازم سؤال کنید.
در دوره اقامت چه چیزهایی باید روشن باشد؟
پیش از شروع، از مرکز بخواهید توضیح دهد چه ارزیابی‌هایی انجام می‌شود و مسئول پیگیری علائم روانی چه کسی است. بهتر است فرد بداند جلسات چگونه هماهنگ می‌شوند، داروهای قبلی چگونه بررسی خواهند شد و در صورت بدترشدن حال عمومی چه اقدامی انجام می‌شود. این اطلاعات به تصمیم‌گیری آگاهانه کمک می‌کند.
محیط آرام، بهداشت و فضای مناسب استراحت در تجربه اقامت اهمیت دارند. بااین‌حال، کیفیت اتاق جای برنامه درمان را نمی‌گیرد. درباره خدمات واقعی، زمان حضور متخصصان و محدودیت‌های مرکز، جدا از امکانات رفاهی سؤال کنید.
مدت اقامت و زمان ترخیص باید با روند ارزیابی هماهنگ باشد. پایان یک دوره ثابت یا بهترشدن خواب به‌تنهایی برای تصمیم ترخیص کافی نیست. برنامه جلسات بعدی، نسخه و راه ارتباط در صورت بروز مشکل باید پیش از خروج روشن شوند.
بعد از ترخیص چگونه درمان ادامه پیدا می‌کند؟
پیش از بازگشت به خانه، یک برنامه قابل اجرا با تیم درمان تنظیم کنید. تاریخ جلسات بعدی، فرد همراه، وضعیت مصرف دارو و شیوه برخورد با وسوسه از موضوع‌های مهم این برنامه‌اند. بهتر است مسئولیت‌ها مشخص باشند تا خانواده و فرد انتظار متفاوتی از یکدیگر نداشته باشند.
در پیگیری، فقط درباره مصرف سؤال نکنید؛ خواب، خلق، روابط و توان انجام کارهای روزانه هم اهمیت دارند. اگر علائم دوباره شدت گرفتند یا مصرف تکرار شد، اطلاعات را زودتر با تیم درمان در میان بگذارید. در راهنمای پیشگیری از عود بعد از ترک اعتیاد درباره آماده‌کردن این برنامه بیشتر بخوانید.
پیش از تماس درباره پذیرش و هزینه چه بپرسیم؟
در تماس اول، درباره امکان پذیرش با توجه به وضعیت روانی، جسمی و مواد هم‌زمان سؤال کنید. سپس روشن کنید هزینه اعلام‌شده چه خدماتی را پوشش می‌دهد و ویزیت‌ها، آزمایش‌ها، دارو یا ارجاع چگونه محاسبه می‌شوند. عددی که بدون شناخت شرایط فرد اعلام شود، ممکن است تصویر کاملی از هزینه ندهد.
دفتر مرکزی سراج محل هماهنگی مراجعه است و باید نشانی محل ارزیابی و محل اقامت را جداگانه دریافت کنید. اگر نوجوان زیر هجده سال نیازمند کمک است، تناسب خدمات با سن و ضرورت ارجاع به متخصص کودک و نوجوان را از ابتدا مطرح کنید. پیش از حرکت، زمان مراجعه و مدارک لازم را از خط رسمی تأیید کنید.
پرسش‌های متداول درباره افسردگی بعد از ترک کتامین
آیا همه افراد بعد از قطع کتامین افسرده می‌شوند؟
خیر؛ تجربه افراد یکسان نیست و افت خلق هم همیشه به معنای اختلال افسردگی نیست. سابقه روانی، مصرف مکرر، مواد همراه و وضعیت خواب باید بررسی شوند. شدت علائم و توان انجام کارهای روزانه به تعیین قدم بعدی کمک می‌کنند.
اگر بعد از قطع مصرف حال بدتری دارم، دوباره مصرف کنم؟
بازگشت خودسرانه به مصرف، علت بدترشدن حال را روشن نمی‌کند و می‌تواند مشکل تازه‌ای ایجاد کند. برای ارزیابی کمک بگیرید. اگر کتامین یا اسکتامین جزئی از درمان تجویزشده است، تغییر برنامه را با تیم تجویزکننده مطرح کنید.
ترک کتامین چند روز طول می‌کشد؟
نمی‌توان برای همه افراد یک عدد تعیین کرد. کاهش آثار مصرف، رسیدگی به افت خلق و تغییر الگوی وابستگی مراحل یکسانی ندارند. مدت مراقبت و نیاز به اقامت باید پس از ارزیابی و در طول پیگیری بازبینی شود.
آیا قرص ضدافسردگی برای این وضعیت کافی است؟
این موضوع به تشخیص و نیاز فرد بستگی دارد. ممکن است درمان دارویی بخشی از برنامه باشد، اما الگوی مصرف، وسوسه، خواب و شرایط زندگی هم باید بررسی شوند. دارو را بر اساس تجربه دیگران انتخاب نکنید.
آیا افت خلق بعد از قطع اسکتامین یعنی وابستگی ایجاد شده است؟
به‌تنهایی چنین معنایی ندارد و ممکن است با بازگشت بیماری زمینه‌ای مرتبط باشد. متخصص باید روند درمان و نشانه‌های کنترل مصرف را بررسی کند. بدترشدن حال پس از تغییر برنامه را به تیم درمان اطلاع دهید.
آیا درمان در خانه امکان‌پذیر است؟
برای بعضی افراد، درمان سرپایی همراه با حمایت خانگی و پیگیری می‌تواند مناسب باشد. وقتی فرد ایمنی کافی ندارد یا نمی‌تواند برنامه را اجرا کند، باید سطح مراقبت بازبینی شود. مشکل حاد پزشکی یا روانی نیازمند مسیر اورژانس است.
خانواده بدون حضور فرد هم می‌تواند تماس بگیرد؟
خانواده می‌تواند نگرانی‌های خود را توضیح دهد و درباره آماده‌کردن اطلاعات و پیشنهاد مراجعه راهنمایی بخواهد. تشخیص فرد غایب از طریق شرح خانواده ممکن نیست. اطلاعات محرمانه و مشارکت خانواده در درمان باید مطابق رضایت و شرایط قانونی مدیریت شود.
برای بررسی نیاز به کمپ از کجا شروع کنیم؟
از هماهنگی ارزیابی وضعیت مصرف، سلامت روان و توان مراقبت روزانه شروع کنید. سابقه تلاش‌های قبلی و محدودیت حمایت در خانه را توضیح دهید. تصمیم درباره اقامت باید با نیاز فرد و امکانات مرکز هماهنگ باشد.
اگر قطع مصرف به‌تنهایی کافی نبوده، قدم بعدی را بردارید
افسردگی بعد از ترک کتامین را نباید نادیده گرفت یا بدون بررسی، نتیجه یک علت ثابت دانست. اگر فرد برای تحمل افت خلق مرتب به مصرف برمی‌گردد، از مسئولیت‌ها فاصله گرفته یا نمی‌تواند برنامه درمان را در خانه ادامه دهد، زمان بررسی مراقبت بیشتر رسیده است. در این شرایط، ارزیابی برای پذیرش اقامتی در مرکز ترک اعتیادِ متناسب با نیاز فرد می‌تواند قدم بعدی باشد.
برای هماهنگی ارزیابی و بررسی پذیرش در مؤسسه راهی به سوی نور، با 09123499860 یا پذیرش 021-77458447 تماس بگیرید. وضعیت مصرف، افت خلق و درمان‌های قبلی را توضیح دهید تا امکان شروع درمان و نیاز به ارجاع بررسی شود. اگر خطر فوری وجود دارد، ابتدا از اورژانس پزشکی کمک بگیرید.
