برای هماهنگی مراجعه، ابتدا تماس بگیرید و محل انجام ارزیابی را بپرسید. دفتر مرکزی سراج و محل اقامت درمانی دو مکان متفاوت‌اند.

پرخاشگری بعد از ترک گل می‌تواند با تحریک‌پذیری، اضطراب، اختلال خواب و دشواری کنارآمدن با میل به مصرف ارتباط داشته باشد؛ اما هر رفتار تند را نباید فقط به ترک نسبت داد. واکنش مناسب به شدت رفتار، وضعیت روانی و امکان حفظ امنیت بستگی دارد. روان‌درمانی، آموزش خانواده و بررسی مشکلات هم‌زمان می‌توانند در برنامه درمان نقش داشته باشند.

اگر تهدید جدی، حمله، توهم، گیجی شدید یا خطر آسیب به خود یا دیگران وجود دارد، اولویت با کمک فوری و ارزیابی اورژانسی است. در چنین وضعیتی، منتظر نوبت مشاوره یا پذیرش عادی کمپ نمانید.

عصبانیت بعد از ترک گل همیشه به معنی خشونت نیست

تحریک‌پذیری یعنی فرد زودتر از معمول ناراحت یا عصبانی می‌شود. ممکن است تحمل سروصدا کمتر شود، پاسخ‌ها کوتاه‌تر باشند یا یک بحث معمولی آزاردهنده به نظر برسد. پرخاشگری به رفتارهایی مانند توهین، تهدید یا حمله اشاره دارد؛ این دو را باید در گفت‌وگو و ارزیابی از هم جدا کرد.

شناخت علائم ترک به فهم وضعیت کمک می‌کند، اما امنیت اعضای خانواده هم باید حفظ شود. جمله «چون در حال ترک است، باید هر رفتاری را تحمل کنیم» راهنمای مناسبی نیست. می‌توان هم برای دریافت درمان همراهی کرد و هم درباره رفتار آسیب‌زا مرز روشن داشت.

این جدول ابزار تشخیص یا تصمیم قطعی درباره بستری نیست. اگر درباره ایمنی تردید دارید، راهنمایی فوری حرفه‌ای بگیرید و مسئولیت مدیریت بحران را به‌تنهایی بر عهده نگیرید.

چرا بعد از قطع مصرف گل، تحمل بعضی افراد کمتر می‌شود؟

علائم ترک و میل به مصرف

پس از مصرف منظم کانابیس، قطع یا کاهش قابل توجه مصرف می‌تواند با مجموعه‌ای از علائم همراه شود. تحریک‌پذیری، عصبانیت، اضطراب، بی‌قراری، کاهش اشتها و مشکل خواب از نشانه‌های شناخته‌شده‌اند. همه افراد این علائم را با شدت یکسان تجربه نمی‌کنند.

فرد ممکن است برای آرام‌شدن به مصرف عادت کرده باشد و حالا هنگام ناراحتی، راه دیگری را به‌خوبی نشناسد. در جلسه درمان می‌توان بررسی کرد که کدام موقعیت، فکر یا احساس پیش از خشم و وسوسه ظاهر می‌شود. این بررسی کمک می‌کند واکنش جایگزین، متناسب با زندگی همان فرد انتخاب شود.

خواب نامنظم و فشارهای روزمره

وقتی چند شب خواب به‌هم می‌ریزد، گفت‌وگوهای دشوار هم ممکن است تحمل‌ناپذیرتر شوند. مسئله فقط تعداد ساعت خواب نیست؛ زمان خواب، بیدارشدن‌های مکرر و اثر آن بر عملکرد روزانه هم اهمیت دارند. برای شرح دقیق‌تر وضعیت، می‌توانید راهنمای بی‌خوابی بعد از ترک اعتیاد را بخوانید.

اختلاف‌های قدیمی، فشار مالی یا نگرانی درباره کار نیز ممکن است هم‌زمان وجود داشته باشند. لازم نیست در روزهای پرتنش، همه این مسائل یک‌جا حل شوند. تعیین اولویت‌ها و زمان مناسب گفت‌وگو می‌تواند بخشی از برنامه مشاوره باشد.

مشکلات روانی یا مصرف هم‌زمان

اضطراب، افسردگی و بعضی اختلالات دیگر می‌توانند با مصرف مواد همراه باشند. گاهی علائم آن‌ها با نشانه‌های ترک هم‌پوشانی دارد و تشخیص از روی یک رفتار ممکن نیست. سابقه مشکلات روانی پیش از مصرف، داروها و مصرف هم‌زمان مواد دیگر باید به متخصص گفته شود.

اگر فرد هم‌زمان الکل، داروهای آرام‌بخش، محرک‌ها یا مواد دیگری مصرف می‌کند، توصیه عمومی درباره ترک گل برای او کافی نیست. تغییر یا قطع خودسرانه بعضی مواد و داروها می‌تواند خطرهای جداگانه‌ای داشته باشد. در این شرایط، درمان هم‌زمان اعتیاد و اختلالات روانی باید در ارزیابی مطرح شود.

پرخاشگری بعد از ترک گل چقدر طول می‌کشد؟

علائم ترک کانابیس معمولاً در یکی دو روز نخست پس از قطع یا کاهش مصرف شروع می‌شوند و اغلب در هفته اول برجسته‌ترند. بعضی مشکلات، به‌ویژه خواب، می‌توانند چند هفته ادامه پیدا کنند. زمان و شدت خشم در همه افراد از یک الگو پیروی نمی‌کند.

بنابراین نمی‌توان گفت «بعد از روز هفتم، عصبانیت حتماً تمام می‌شود». مدت و الگوی مصرف، وضعیت روانی، خواب و شرایط محیطی در بررسی روند اهمیت دارند. اگر رفتار شدیدتر می‌شود یا عملکرد فرد به‌وضوح افت کرده، پیگیری را به امید تمام‌شدن یک بازه زمانی عقب نیندازید.

برای گزارش روند، فقط نگویید «هنوز عصبی است». توضیح دهید چند بار بحث رخ داده، آیا تهدیدی وجود داشته و پس از آن چه اتفاقی افتاده است. کم‌شدن دفعات یا شدت تنش اطلاعات مفیدی است، حتی اگر هنوز روزهای دشوار وجود داشته باشد.

آیا عصبانیت نشانه مصرف دوباره است؟

از روی عصبانیت به‌تنهایی نمی‌توان مصرف دوباره را تشخیص داد. اختلال خواب، فشار روانی، اختلاف خانوادگی و مشکلات سلامت هم ممکن است رفتار را تغییر دهند. اتهام‌زدن بر اساس یک نشانه می‌تواند گفت‌وگو را دشوارتر کند.

اگر نگران مصرف دوباره هستید، درباره تغییرهای مشخص صحبت کنید. برای مثال بگویید: «دو جلسه درمان را نرفته‌ای و خوابت به‌هم ریخته؛ می‌خواهم برای بررسی وضعیت کمک بگیریم.» تصمیم درباره آزمایش یا بررسی بیشتر را با متخصص مطرح کنید.

در ارزیابی اولیه قبل از ترک اعتیاد، شرح مصرف، وضعیت جسمی و روانی و شرایط زندگی کنار هم بررسی می‌شوند. بهتر است اطلاعات واقعی، از جمله مصرف احتمالی دوباره یا تغییر دارو، پنهان نشوند. هدف این اطلاعات، انتخاب مراقبت مناسب است.

خانواده در لحظه عصبانیت چه کار کند؟

۱. ابتدا وضعیت ایمنی را بسنجید

اگر تهدید جدی، حمله یا احتمال آسیب وجود دارد، تلاش برای قانع‌کردن فرد را ادامه ندهید. در صورت امکان به جای امن بروید و برای کمک فوری اقدام کنید. برای گرفتن وسیله خطرناک، بستن دست‌وپا یا انتقال اجباری فرد وارد درگیری نشوید.

کودکان و دیگر اعضای آسیب‌پذیر خانواده نباید در میانه تنش قرار بگیرند. اگر حفظ امنیت ممکن نیست، موضوع از یک گفت‌وگوی خانوادگی فراتر رفته است. کمک حرفه‌ای باید متناسب با فوریت وضعیت دریافت شود.

۲. تعداد افراد حاضر و حجم گفت‌وگو را کمتر کنید

در موقعیتی که خطر فوری وجود ندارد، بهتر است چند نفر هم‌زمان صحبت نکنند. یک فرد آرام می‌تواند با جمله‌های کوتاه و لحن معمولی گفت‌وگو را پیش ببرد. فضای شخصی فرد را رعایت کنید و او را محاصره نکنید.

در اوج خشم، بحث درباره همه اشتباهات گذشته معمولاً به تصمیم روشنی نمی‌رسد. موضوع را به نیاز فعلی محدود کنید؛ مثلاً توقف بحث یا تماس با درمانگر. مسائل پیچیده‌تر را برای زمانی بگذارید که گفت‌وگو امکان‌پذیر باشد.

۳. احساس را بشنوید و درباره رفتار مرز بگذارید

می‌توانید بگویید: «می‌بینم خیلی کلافه‌ای؛ آماده‌ام حرفت را بشنوم، اما با توهین گفت‌وگو را ادامه نمی‌دهم.» این جمله هم ناراحتی فرد را به رسمیت می‌شناسد و هم رفتار قابل قبول را روشن می‌کند. مرز انتخابی باید عملی و متناسب با ایمنی باشد.

از تحقیر، کنایه و تهدید به کمپ برای تنبیه پرهیز کنید. مرکز درمانی باید محل دریافت مراقبت باشد. استفاده از نام درمان به‌عنوان تهدید می‌تواند صحبت درباره کمک‌گرفتن را دشوارتر کند.

۴. برای ادامه گفت‌وگو زمان مشخص کنید

اگر هر دو نفر می‌توانند با امنیت فاصله بگیرند، توقف کوتاه و توافق بر زمان بازگشت به بحث قابل بررسی است. مثلاً بگویید: «الان مکث کنیم و وقتی آرام‌تر شدیم، درباره قرار فردا حرف بزنیم.» این توافق برای موقعیت بدون خطر است و نباید جای کمک فوری را بگیرد.

در زمان آرامش، درباره یک برنامه مشترک با مشاور صحبت کنید. مشخص کنید چه کسی هنگام بالاگرفتن تنش تماس می‌گیرد، چه موضوعاتی به جلسه منتقل می‌شوند و مرزهای خانه چیست. خانواده نیز می‌تواند برای فشار روانی خودش کمک بگیرد.

خود فرد برای مدیریت خشم چه تمرینی می‌تواند انجام دهد؟

اولین قدم، شناخت علامت‌های شخصی پیش از رفتار تند است. برای یک نفر فشردن فک و تندشدن حرف‌زدن زودتر رخ می‌دهد؛ برای فرد دیگر، فکر «هیچ‌کس مرا نمی‌فهمد» یا میل شدید به مصرف برجسته است. دو یا سه نشانه واقعی خودتان را با درمانگر بررسی کنید.

در موقعیت امن، می‌توانید مکث کنید، از بحث فاصله بگیرید و با تنفس آرام و معمولی توجه خود را به لحظه حاضر برگردانید. سپس به‌جای تصمیم فوری درباره مصرف، از فرد حمایتی یا درمانگر کمک بگیرید. این تمرین‌ها برای موقعیت‌های قابل مدیریت‌اند؛ در آشفتگی شدید یا خطر آسیب، کمک فوری اولویت دارد.

پس از آرام‌شدن، اتفاق را با یک جمله دقیق ثبت کنید. مثلاً بنویسید: «بعد از بحث درباره پول، میل به مصرف و خشم بیشتر شد؛ بحث را متوقف کردم و تماس گرفتم.» ثبت صادقانه، حتی درباره تمرینی که جواب نداده، برای اصلاح برنامه مفید است.

روان‌درمانی چه کمکی به کنترل عصبانیت می‌کند؟

درمانگر فقط درباره «آرام‌بودن» توصیه نمی‌کند؛ می‌تواند همراه فرد، ارتباط موقعیت‌ها، فکرها، احساس‌ها و رفتارها را بررسی کند. در رویکردهای شناختی‌رفتاری، شناخت الگوهای فکری و تمرین پاسخ‌های متفاوت اهمیت دارد. نوع درمان و هدف جلسات باید با نیاز فرد هماهنگ باشد.

برای مثال، درخواست خانواده برای حضور در جلسه ممکن است به شکل «به من اعتماد ندارند» تعبیر شود. فرد می‌تواند در درمان بررسی کند چه شواهدی برای این برداشت دارد و چگونه نگرانی خانواده را بدون نادیده‌گرفتن خواسته خودش پاسخ دهد. سپس یک جمله روشن، مثل «درباره جلسه صحبت می‌کنم، اما می‌خواهم برنامه را با خودم هم هماهنگ کنید» تمرین شود.

در صفحه درمان شناختی‌رفتاری اعتیاد یا CBT درباره ساختار این رویکرد توضیح بیشتری آمده است. انتخاب آن به معنی مناسب‌بودن یک روش برای همه نیست. اگر نشانه‌های مشکل روانی دیگری وجود دارد، درمان باید آن را هم پوشش دهد.

برای پرس‌وجو درباره ارزیابی و هماهنگی جلسه با نور زندگی، با دفتر مرکزی 021-77181672 تماس بگیرید. هنگام تماس، موضوع را مشخص بگویید: «پس از قطع مصرف گل، عصبانیت و تنش خانوادگی بیشتر شده است.» برای اطلاعات بیشتر، صفحه تماس با روان‌شناس ترک اعتیاد در تهران در دسترس است.

یک نمونه گفت‌وگو برای زمان آرامش

این مثال آموزشی است و روایت یک بیمار واقعی نیست. فرض کنید فرد چند روز است مصرف را قطع کرده و هنگام پرسش درباره کار، صدایش را بالا برده است. بعد از فروکش‌کردن تنش، گفت‌وگو می‌تواند این‌گونه آغاز شود:

عضو خانواده: «وقتی درباره کار پرسیدم، بحث بالا گرفت و من نگران شدم. دوست دارم بدانم چه چیزی آن لحظه برایت سخت بود.»

فرد: «حس کردم همه انتظار دارند فوراً همه‌چیز درست شود. خودم هم از خواب و حالم ناراضی‌ام.»

عضو خانواده: «بیاییم فعلاً موضوع خواب و این بحث‌ها را در جلسه مطرح کنیم. درباره توهین هم لازم است یک توافق روشن داشته باشیم.»

هدف، رسیدن به یک قدم قابل انجام است. لازم نیست در همان گفت‌وگو درباره همه بدهی‌ها، روابط و برنامه شغلی تصمیم گرفته شود. اگر گفت‌وگو دوباره ناامن شد، آن را متوقف کنید.

خواب، غذا و فعالیت روزانه چه جایگاهی دارند؟

خواب را به موضوع مشخص درمان تبدیل کنید

ساعت خواب و بیداری، بیدارشدن‌های شبانه و حال روز بعد را یادداشت کنید. محیط مناسب استراحت و برنامه نسبتاً منظم می‌تواند در مراقبت روزانه مطرح باشد، اما بی‌خوابی شدید نیاز به بررسی دارد. مصرف خودسرانه داروی خواب یا تغییر مقدار داروی تجویزی راه‌حل مناسبی نیست.

اگر کم‌خوابی با انرژی غیرعادی، رفتارهای پرخطر، بدگمانی یا آشفتگی همراه شده، آن را صرفاً با توصیه خواب مدیریت نکنید. چنین تغییری باید به‌سرعت به متخصص گزارش شود. درباره فوریت مراجعه از خدمات درمانی راهنمایی بگیرید.

برنامه‌ای قابل اجرا برای وعده‌ها و استراحت داشته باشید

در روزهای دشوار، نظم ساده وعده‌های غذایی و رسیدگی به نیازهای پایه را حفظ کنید. لازم نیست خانواده برای بهبود حال فرد، رژیم یا مکمل ویژه‌ای را بدون نظر متخصص شروع کند. کاهش اشتهای قابل توجه، استفراغ یا مشکل در دریافت مایعات باید به پزشک گفته شود.

صرف غذا در محیط آرام می‌تواند فرصتی برای همراهی بدون بازجویی باشد. میز غذا زمان مناسبی برای حل همه اختلاف‌ها نیست. درباره موضوع‌های تنش‌زا، زمان جداگانه‌ای را با توافق انتخاب کنید.

فعالیت را با توان و علاقه فرد هماهنگ کنید

مطالعه کوتاه، پیاده‌روی متناسب با وضعیت جسمی یا فعالیت تفریحی می‌تواند بخشی از برنامه روزانه باشد. فرد را به رقابت شدید یا پرکردن همه ساعت‌های روز مجبور نکنید. فعالیت انتخابی باید قابل اجرا و دور از موقعیت‌های مصرف باشد.

تماشای فیلم یا بازی‌های گروهی نیز می‌تواند در برنامه اوقات فراغت جای بگیرد. این امکانات جای روان‌درمانی و پیگیری پزشکی را نمی‌گیرند. هنگام انتخاب مرکز، درباره برنامه درمان همان‌قدر دقیق سؤال کنید که درباره محیط و امکانات می‌پرسید.

پیش از جلسه، این یادداشت کوتاه را آماده کنید

شرح روشن یک اتفاق، از برچسب‌هایی مثل «خیلی عصبی شده» مفیدتر است. یک یا دو نمونه را بنویسید و اگر ثبت‌کردن اطلاعات موجب درگیری می‌شود، آن را ادامه ندهید. این یادداشت ابزار گفت‌وگو با متخصص است و آزمون تشخیصی نیست.

اگر زمان یا مقدار مصرف را دقیق نمی‌دانید، همان را بگویید. اطلاعات نامطمئن را به شکل واقعیت قطعی ارائه نکنید. متخصص مشخص می‌کند چه بررسی دیگری لازم است.

آیا برای عصبانیت بعد از ترک گل دارو لازم است؟

از روی این نشانه به‌تنهایی نمی‌توان درباره دارو تصمیم گرفت. پزشک باید علائم، مشکلات هم‌زمان، مصرف مواد دیگر و داروهای فعلی را بررسی کند. گاهی درمان یک اختلال روانی یا رسیدگی به مشکل خواب بخشی از برنامه است.

داروی شخص دیگری، الکل یا مصرف دوباره گل را برای آرام‌کردن فرد امتحان نکنید. داروهای تجویزشده را هم بدون هماهنگی کم، زیاد یا قطع نکنید. درباره هر تغییری در حال فرد، با پزشک مسئول درمان صحبت کنید.

چه زمانی درمان سرپایی کافی است و چه زمانی کمپ مطرح می‌شود؟

اگر فرد از نظر جسمی و روانی پایدار است، محیط امنی دارد و می‌تواند در جلسات حاضر شود، درمان سرپایی ممکن است گزینه مناسبی باشد. عصبانیت به‌تنهایی دلیل قطعی اقامت در کمپ نیست. تصمیم به سطح مراقبت، به ارزیابی کامل‌تر نیاز دارد.

اگر مصرف دوباره تکرار می‌شود، حمایت محیطی کافی نیست یا برنامه قبلی با وجود پیگیری نتیجه لازم را نداده، متخصص ممکن است مراقبت فشرده‌تر یا درمان اقامتی را بررسی کند. مشکلات جسمی و روانی هم‌زمان نیز در این تصمیم اهمیت دارند. مرکز منتخب باید توان و مجوز ارائه مراقبت موردنیاز را داشته باشد.

بستری بیمارستانی و اقامت در کمپ ترک اعتیاد یکسان نیستند. در خطر فوری، روان‌پریشی حاد یا ناپایداری پزشکی، ارزیابی اورژانسی و احتمالاً مراقبت بیمارستانی مطرح است. انتقال مستقیم چنین فردی به یک مرکز اقامتی عادی می‌تواند دریافت مراقبت مناسب را عقب بیندازد.

برای آشنایی بیشتر با معیارهای انتخاب سطح مراقبت، راهنمای چه زمانی درمان اقامتی اعتیاد لازم است؟ را در سایت آموزشی مجموعه مطالعه کنید. توصیه نهایی باید بر شرایط فرد و ارزیابی متخصص استوار باشد. برای نوجوانان نیز خدمات متناسب با سن لازم است و پذیرش در مرکز بزرگسالان را نباید از پیش مناسب فرض کرد.

پیش از پذیرش در مرکز چه سؤال‌هایی بپرسیم؟

پیش از پرداخت یا هماهنگی اقامت، بخواهید مسیر ارزیابی و برنامه پیشنهادی روشن شود. مشخص‌بودن مسئولیت‌ها به فرد و خانواده کمک می‌کند تصمیم آگاهانه‌تری بگیرند. پرسش‌های زیر می‌توانند شروع مناسبی باشند:

• مجوز مرکز و محدوده خدمات آن چیست؟
• چه کسی وضعیت پزشکی و روانی را ارزیابی می‌کند و برنامه را تغییر می‌دهد؟
• در صورت افزایش آشفتگی یا نیاز به بیمارستان، مسیر اقدام چیست؟
• داروهای فعلی چگونه با پزشک بررسی و ادامه داده می‌شوند؟
• جلسات فردی، آموزش خانواده و پیگیری پس از ترخیص چگونه برنامه‌ریزی می‌شوند؟
• هزینه‌ها، شرایط اقامت و خدمات خارج از مبلغ اعلام‌شده چیست؟

امکاناتی مثل فضای سبز، محل استراحت و سرگرمی در شناخت محیط کمک‌کننده‌اند. کیفیت درمان را باید از روی برنامه، صلاحیت تیم و تناسب خدمات با نیاز فرد بررسی کرد. تصاویر به‌تنهایی این موارد را ثابت نمی‌کنند.

مراقبت پس از ترخیص چگونه ادامه پیدا کند؟

پیش از پایان اقامت، بهتر است زمان پیگیری بعدی، راه تماس در وضعیت دشوار و مسئول هماهنگی مشخص باشد. در جلسات بعدی می‌توان خواب، تنش خانوادگی، میل به مصرف و بازگشت تدریجی به مسئولیت‌ها را بررسی کرد. فاصله جلسات باید با وضعیت فرد هماهنگ شود.

در برنامه پیشگیری از عود بعد از ترک اعتیاد، توجه به محرک‌ها و واکنش زودهنگام به تغییرها اهمیت دارد. اگر بحث‌ها دوباره شدید شده‌اند، موضوع را تا مراجعه بعدی پنهان نکنید. هدف پیگیری، اصلاح برنامه پیش از بزرگ‌ترشدن مشکل است.

پرسش‌های متداول

آیا همه کسانی که گل را ترک می‌کنند پرخاشگر می‌شوند؟

خیر. تحریک‌پذیری و عصبانیت از علائم احتمالی ترک‌اند، اما همه افراد آن‌ها را تجربه نمی‌کنند و همه به رفتار پرخاشگرانه نمی‌رسند. رفتار هر فرد باید در کنار خواب، وضعیت روانی و شرایط زندگی بررسی شود.

چرا بعد از ترک، با خانواده بیشتر بحث می‌کنم؟

علائم ترک، خواب نامناسب و میل به مصرف می‌توانند در تحمل تنش نقش داشته باشند. اختلاف‌های قبلی یا احساس فشار هم ممکن است وجود داشته باشد. بررسی یک موقعیت واقعی با درمانگر، از نسبت‌دادن همه بحث‌ها به یک علت مفیدتر است.

اگر فرد تهدید کرد دوباره مصرف می‌کند چه کنیم؟

اگر خطر فوری وجود دارد، ابتدا برای حفظ امنیت و دریافت کمک اقدام کنید. در موقعیت بدون خطر، از بحث طولانی و معامله درباره مصرف پرهیز کنید و موضوع را با درمانگر در میان بگذارید. برای تماس و پیگیری، یک قدم روشن و قابل انجام تعیین کنید.

آیا خانواده باید تا پایان ترک هر رفتاری را تحمل کند؟

خیر. همراهی با درمان به معنی پذیرفتن تهدید، توهین یا آسیب نیست. مرزهای خانه و شیوه واکنش به تنش را در زمان آرامش و ترجیحاً با کمک مشاور مشخص کنید.

آیا عصبانیت بعد از ترک گل نشانه آسیب دائمی مغز است؟

از روی این علامت نمی‌توان چنین نتیجه‌ای گرفت. علل مختلفی ممکن است نقش داشته باشند و بعضی مشکلات به ارزیابی و درمان نیاز دارند. اگر رفتار شدید یا ماندگار شده، به‌جای نتیجه‌گیری از مطالب عمومی، مراجعه کنید.

آیا کمپ، عصبانیت را به‌طور قطعی درمان می‌کند؟

هیچ مرکز یا برنامه‌ای نباید نتیجه قطعی برای همه افراد وعده بدهد. اقامت می‌تواند برای بعضی افراد بخشی از درمان باشد، اما ارزیابی، روان‌درمانی و ادامه مراقبت اهمیت دارند. انتخاب مرکز باید با نیاز واقعی فرد هماهنگ باشد.

برای تماس اولیه چه اطلاعاتی بدهیم؟

سن، نوع و الگوی مصرف، زمان آخرین مصرف، داروها، سابقه درمان و رفتارهای نگران‌کننده را توضیح دهید. اگر تهدید، توهم یا خطر آسیب وجود دارد، همان ابتدا مطرح کنید. تماس پذیرش جای خدمات اورژانسی را نمی‌گیرد.

برای قدم بعدی، سطح مراقبت مناسب را مشخص کنید

اگر عصبانیت پس از ترک با تنش مکرر، مصرف دوباره یا دشواری ادامه درمان همراه شده، ارزیابی را عقب نیندازید. در تماس با نور زندگی، درباره ارزیابی روانی، آموزش خانواده و مراقبت پس از ترک سؤال کنید. اگر متخصص تشخیص دهد حمایت سرپایی کافی نیست، پذیرش و اقامت در کمپ ترک اعتیاد متناسب با نیاز فرد می‌تواند قدم بعدی باشد.

برای توضیح شرایط و هماهنگی ارزیابی، با پذیرش 021-77458447 یا مدیریت مؤسسه راهی به سوی نور 09123499860 تماس بگیرید. سایر راه‌های ارتباطی در صفحه شماره و تماس با مرکز ترک اعتیاد آمده است. پیش از مراجعه حضوری، محل ارزیابی، شرایط پذیرش و تناسب خدمات با وضعیت فرد را تأیید کنید.