ترک اعتیاد تحت نظر پزشک یعنی درمان با شناخت دقیق نوع ماده، الگوی مصرف، وضعیت جسمی، شرایط روانی و خطرهای احتمالی آغاز شود. در این رویکرد، هدف فقط عبور از چند روز نخست و قطع مصرف نیست؛ بلکه برای کاهش آسیب، کنترل علائم، درمان مشکلات همراه و پیشگیری از عود نیز برنامهریزی میشود.
بسیاری از افراد بهدلیل ترس از درد و خماری، نگرانی از قضاوت دیگران یا تجربه ناموفق قبلی، شروع درمان را عقب میاندازند. گروهی نیز تصور میکنند با چند داروی نامشخص، کاهش خودسرانه مصرف یا چند روز ماندن در خانه میتوانند همه ابعاد وابستگی را کنترل کنند.
واقعیت این است که شرایط هر فرد متفاوت است. روشی که برای یک نفر مناسب بوده، ممکن است برای فرد دیگر بیاثر یا حتی خطرناک باشد. به همین دلیل، ارزیابی اولیه باید پیش از انتخاب روش درمان انجام شود.
در مرکز نور زندگی، ارزیابی اولیه به تیم درمان کمک میکند تا میان نیازهای جسمی، روانی و خانوادگی فرد ارتباط برقرار کند. پزشک، روانپزشک، روانشناس و دیگر اعضای تیم هرکدام مسئولیت جداگانهای دارند، اما نتیجه بهتر زمانی شکل میگیرد که این نقشها هماهنگ باشند.
ترک اعتیاد تحت نظر پزشک دقیقاً یعنی چه؟
منظور از نظارت پزشکی این نیست که برای همه افراد یک داروی ثابت یا دوره درمانی یکسان در نظر گرفته شود. پزشک ابتدا شرح حال مصرف، مدت وابستگی، مقدار تقریبی مصرف، روش مصرف، سابقه ترک، بیماریهای جسمی، داروهای فعلی و نشانههای خطر را بررسی میکند.
سپس با توجه به شرایط واقعی فرد، درباره محل درمان، سطح مراقبت و نیاز به بررسیهای بیشتر تصمیم گرفته میشود. ممکن است یک فرد به مراقبت اقامتی نیاز داشته باشد، درحالیکه برای فرد دیگری مسیر متفاوتی مناسبتر باشد.
درمان اصولی اعتیاد معمولاً چند بخش دارد: ارزیابی اولیه، مدیریت دوره قطع یا کاهش مصرف، رسیدگی به مشکلات روانپزشکی، رواندرمانی، آموزش مهارتهای مقابله با وسوسه، مشارکت خانواده و پیگیری پس از ترخیص.
هیچ مرکز مسئولانهای نباید پیش از ارزیابی، وعده «ترک قطعی»، «بدون بازگشت» یا «کاملاً بدون درد» بدهد. علائم ترک در بسیاری از موارد قابلکنترلتر میشوند، اما شدت و مدت آنها به نوع ماده، وضعیت بدن و سابقه مصرف بستگی دارد.
چرا ترک خودسرانه میتواند خطرناک باشد؟
ترک خودسرانه فقط به معنای تحمل درد بیشتر نیست. گاهی فرد همزمان چند ماده یا داروی آرامبخش مصرف میکند، بیماری قلبی یا کبدی دارد، سابقه تشنج دارد یا با افسردگی شدید و افکار آسیب به خود روبهرو است.
در چنین شرایطی، قطع ناگهانی یا مصرف داروهای ناشناخته میتواند وضعیت را پیچیده کند. خانواده نیز ممکن است نتواند نشانههای عادی ترک را از علائم خطر تشخیص دهد.
قطع ناگهانی الکل یا برخی داروهای آرامبخش در افراد وابسته ممکن است با تشنج، گیجی یا علائم شدید همراه شود و به مراقبت فوری نیاز داشته باشد. در وابستگی به مواد افیونی نیز استفراغ مداوم، بیآبی، بیخوابی شدید و مصرف دوباره پس از کاهش تحمل بدن میتواند خطرساز شود.
درباره شیشه و محرکها نیز افت خلق، بیقراری، بدبینی، توهم یا افکار آسیب به خود باید جدی گرفته شود. این نشانهها را نباید فقط به کمبود اراده یا بداخلاقی فرد نسبت داد.
بعضی محصولات نیز با عنوان «داروی گیاهی ترک اعتیاد» یا «قرص ترک فوری» عرضه میشوند، اما ترکیبات آنها همیشه روشن نیست. مصرف این فرآوردهها بدون بررسی پزشک ممکن است با داروهای دیگر تداخل داشته باشد یا وابستگی تازهای ایجاد کند.
چه افرادی بیشتر به نظارت تخصصی نیاز دارند؟
هر فردی پیش از ترک میتواند از ارزیابی تخصصی سود ببرد، اما در برخی شرایط نظارت پزشکی اهمیت بیشتری پیدا میکند:
- سابقه تشنج، بیهوشی یا هذیان
- مصرف همزمان چند ماده یا دارو
- مصرف زیاد الکل یا داروهای آرامبخش
- بیماریهای قلبی، تنفسی، کبدی یا کلیوی
- بارداری یا سن بالا
- تجربههای ناموفق متعدد در ترک
- افسردگی شدید، توهم یا بدبینی
- افکار آسیب به خود یا دیگران
اگر فرد دچار تشنج، کاهش هوشیاری، توهم شدید، تنگی نفس، درد قفسه سینه، رفتار بسیار پرخطر یا افکار جدی خودکشی است، تماس معمول با مرکز جای خدمات اورژانسی را نمیگیرد. در چنین شرایطی باید بدون تأخیر از اورژانس کمک گرفت.
جدول نقش اعضای تیم درمان اعتیاد
| عضو تیم | مسئولیت اصلی | چه چیزی را بررسی میکند؟ | نتیجه مورد انتظار |
|---|---|---|---|
| پزشک | ارزیابی و پایش جسمی | علائم حیاتی، بیماریهای همراه، داروهای مصرفی و شدت علائم ترک | انتخاب سطح مراقبت و مدیریت ایمنتر وضعیت جسمی |
| روانپزشک | بررسی سلامت روان | افسردگی، اضطراب، بیخوابی، توهم، اختلال دوقطبی و افکار آسیب به خود | کاهش خطرهای روانی و هماهنگی درمان روانپزشکی با درمان اعتیاد |
| روانشناس | رواندرمانی و آموزش مهارت | محرکهای مصرف، افکار، وسوسه، هیجانها و روابط خانوادگی | افزایش مهارت مقابله و کاهش احتمال لغزش |
| مشاور یا مددیار | حمایت روزانه | مشارکت در جلسات، نظم روزانه، انگیزه و مشکلات اجتماعی | حفظ ارتباط فرد با برنامه بهبودی |
| خانواده | ایجاد محیط حمایتی | نحوه گفتوگو، محرکهای خانه، مرزبندی و حمایت عاطفی | کاهش تنش و آمادهسازی محیط مناسب برای ادامه درمان |
نقش پزشک در درمان اعتیاد چیست؟
پزشک مسئول شناخت و پایش جنبههای جسمی درمان است. او بررسی میکند که قطع یا کاهش مصرف چه خطرهایی دارد، آیا فرد برای درمان اقامتی مناسب است و آیا بیماری یا دارویی وجود دارد که برنامه درمان را تغییر دهد.
کنترل فشار خون، ضربان، وضعیت آب بدن، خواب، تغذیه و علائم جسمی میتواند بخشی از این پایش باشد. نوع بررسیها به وضعیت مراجع و ماده مصرفی بستگی دارد.
پزشک همچنین برای بیمار و خانواده توضیح میدهد که کدام نشانهها قابلانتظار هستند و چه مواردی به اقدام سریع نیاز دارند. این موضوع اضطراب را کاهش میدهد، زیرا تصمیمها بر پایه ارزیابی گرفته میشوند، نه حدس و توصیه افراد غیرمتخصص.
انتخاب هر داروی کمکی باید فردمحور باشد. نام یک دارو یا تجربه موفق فرد دیگر برای تصمیمگیری کافی نیست و مقدار، مدت مصرف و نحوه قطع دارو نباید از مطالب اینترنتی یا توصیه اطرافیان برداشته شود.
روانپزشک چه نقشی در ترک اعتیاد دارد؟
اعتیاد و مشکلات روانی اغلب روی یکدیگر اثر میگذارند. ممکن است فرد برای کاهش اضطراب، بیخوابی، خاطرات آسیبزا یا خلق پایین به مصرف پناه برده باشد. از طرف دیگر، مصرف ماده نیز میتواند همین مشکلات را شدیدتر کند.
روانپزشک کمک میکند این ارتباط دقیقتر بررسی شود. اگر افسردگی، اضطراب، بیشفعالی، اختلال دوقطبی، روانپریشی یا مشکل خواب نادیده گرفته شود، فرد ممکن است پس از قطع مصرف همچنان با عامل اصلی فشار روبهرو بماند.
روانپزشک همچنین وضعیت داروهای قبلی را مرور میکند تا از مصرف همزمان نامناسب، قطع ناگهانی یا تداخل احتمالی جلوگیری شود. هدف افزودن بیدلیل دارو نیست؛ هر تصمیم دارویی باید دلیل روشن، زمانبندی مشخص و برنامه پیگیری داشته باشد.
روانشناس چگونه به ماندگاری بهبودی کمک میکند؟
پس از کاهش علائم جسمی، مسئله اصلی اغلب به محرکها، وسوسه، عادتها و شیوه مواجهه با فشار برمیگردد. روانشناس به فرد کمک میکند الگوی مصرف خود را بشناسد.
فرد بررسی میکند که مصرف معمولاً در چه زمانهایی رخ میدهد، چه فکر یا احساسی پیش از آن ظاهر میشود و چه پیامدی بعد از مصرف شکل میگیرد. این شناخت برای طراحی برنامه پیشگیری از عود ضروری است.
درمانهای رفتاری و برنامههایی مانند ماتریکس میتوانند برای بعضی افراد، بهویژه در وابستگی به مواد محرک، مفید باشند. این جلسات ممکن است شامل شناخت محرکها، برنامهریزی روزانه، مدیریت وسوسه، اصلاح افکار ناکارآمد، تقویت انگیزه و پیشگیری از عود باشند.
روانشناس همچنین میتواند خانواده را آموزش دهد. حمایت مؤثر با کنترلگری، تهدید، تحقیر یا پرداخت بیقیدوشرط هزینهها تفاوت دارد. خانواده میآموزد چگونه مرزهای روشن داشته باشد و نشانههای هشدار لغزش را زودتر تشخیص دهد.
نمودار مسیر درمان در نور زندگی
۱. تماس محرمانه و دریافت اطلاعات اولیه
↓
۲. ارزیابی نوع ماده و وضعیت جسم و روان
↓
۳. تعیین سطح مراقبت و برنامه اختصاصی
↓
۴. مدیریت علائم ترک و تثبیت جسمی
↓
۵. رواندرمانی، آموزش مهارت و مشارکت خانواده
↓
۶. برنامه ترخیص، پیگیری و پیشگیری از عود
این نمودار یک مسیر عمومی را نشان میدهد و جای برنامه شخصی را نمیگیرد. ممکن است برای فردی بررسی روانپزشکی از همان روز نخست پررنگ باشد و برای فردی دیگر، بیماری جسمی یا مصرف چندمادهای اولویت بیشتری داشته باشد.
نمودار آموزشی نقش تیم درمان
نمودار زیر شدت نسبی مشارکت اعضای تیم را بهصورت آموزشی نشان میدهد. امتیازها آمار بالینی نیستند و ترکیب واقعی خدمات باید براساس ارزیابی هر فرد مشخص شود.
نقش نسبی اعضای تیم در مراحل درمان
امتیاز آموزشی از ۱ تا ۵؛ برنامه واقعی هر فرد متفاوت است.
این نمودار داده پژوهشی یا درصد موفقیت درمان نیست.
مراحل ترک اعتیاد تحت نظر تیم نور زندگی
۱. تماس و گفتوگوی اولیه
خانواده یا خود فرد میتواند برای دریافت اطلاعات اولیه و هماهنگی پذیرش تماس بگیرد. در این گفتوگو بهتر است نوع ماده، مدت مصرف، آخرین زمان مصرف، داروهای فعلی، بیماریهای مهم و تجربههای ترک قبلی تا حد ممکن صادقانه بیان شود.
پنهانکردن مصرف همزمان ممکن است ارزیابی خطر را دشوار کند. اطلاعات اولیه برای تشخیص قطعی کافی نیست، اما به تیم کمک میکند شرایط مراجعه را بهتر هماهنگ کند.
۲. ارزیابی اولیه و طراحی برنامه
ارزیابی فقط یک تست سریع نیست. تیم درمان تلاش میکند تصویر کاملتری از جسم، روان، روابط، انگیزه و محیط زندگی فرد به دست آورد.
سپس مشخص میشود چه اقدامهایی باید زودتر انجام شوند و کدام خدمات در ادامه اهمیت بیشتری دارند. ممکن است برای یک فرد مدیریت علائم جسمی در اولویت باشد و برای فرد دیگر، توهم، افسردگی یا مصرف چندمادهای نیاز به رسیدگی فوریتری داشته باشد.
در نور زندگی، برنامه درمان میتواند با توجه به شرایط مراجع تنظیم شود. دوره اقامتی اولیه ممکن است ۲۱ روز در نظر گرفته شود و در صورت نیاز، براساس نظر تیم درمان و وضعیت فرد ادامه پیدا کند.
طول اقامت بهتنهایی معیار موفقیت نیست. کیفیت مشارکت در جلسات، آمادگی خانواده و برنامه پس از ترخیص نیز اهمیت زیادی دارد.
۳. مدیریت علائم و تثبیت جسمی
در این مرحله وضعیت فرد پایش میشود و اقدامات لازم برای کاهش خطر و قابلتحملتر شدن علائم انجام میگیرد. هدف این نیست که فرد فقط چند روز خوابانده شود یا از محیط مصرف دور بماند.
تغذیه، آبرسانی، خواب، علائم حیاتی و نشانههای هشدار باید متناسب با شرایط فرد بررسی شوند. اگر وضعیت جسمی یا روانی تغییر کند، برنامه نیز باید دوباره ارزیابی شود.
۴. درمان روانشناختی و بازتوانی
وقتی وضعیت جسمی پایدارتر شد، کار روی الگوهای فکری و رفتاری اهمیت بیشتری پیدا میکند. جلسات فردی و گروهی، آموزش مهارتهای زندگی، برنامه ماتریکس در صورت مناسببودن و فعالیتهای منظم روزانه میتوانند بخشی از بازتوانی باشند.
در این مرحله فرد بهتدریج یاد میگیرد وسوسه را یک فرمان اجتنابناپذیر نداند. او میتواند نشانههای آغاز وسوسه را تشخیص دهد، تصمیم را چند دقیقه به تعویق بیندازد، با فرد حمایتگر تماس بگیرد و از موقعیت پرخطر فاصله بگیرد.
۵. خانواده و محیط پس از ترخیص
اگر محیط زندگی بدون تغییر بماند، فشارهای قبلی میتوانند دوباره فعال شوند. خانواده باید بداند بازگشت فرد به خانه پایان درمان نیست.
بهتر است درباره پول، رفتوآمد، دوستان پرخطر، داروها، برنامه خواب و زمان جلسات پیگیری توافقهای روشن وجود داشته باشد. این توافقها باید عملی و قابلاندازهگیری باشند.
حمایت خانواده باید محترمانه و واقعبینانه باشد. مراقبت افراطی و بازرسی دائمی میتواند تنش ایجاد کند، اما بیتفاوتی نیز مناسب نیست. جلسات خانواده به ایجاد تعادل میان اعتماد و مسئولیتپذیری کمک میکند.
۶. پیگیری و پیشگیری از عود
عود معمولاً یک اتفاق ناگهانی و بدون مقدمه نیست. تغییر خواب، قطع جلسات، دوری از افراد حمایتگر، بازگشت به جمعهای پرخطر، پنهانکاری و افزایش ناگهانی تنش میتوانند نشانه هشدار باشند.
داشتن برنامه مکتوب کمک میکند فرد و خانواده بدانند در برابر هر نشانه چه اقدامی انجام دهند. شماره تماس فرد حمایتگر، زمان جلسه بعدی و راهکار خروج از موقعیت پرخطر باید مشخص باشد.
اگر لغزش رخ داد، پنهانکردن آن یا رهاکردن کامل برنامه کمکی نمیکند. بهتر است هرچه زودتر با تیم درمان تماس گرفته شود تا علتها بررسی و برنامه اصلاح شود.
لغزش یک هشدار جدی است، اما لزوماً به معنای بیفایدهبودن همه تلاشهای قبلی نیست. واکنش سریع میتواند از بازگشت کامل به الگوی مصرف جلوگیری کند.
مقایسه ترک خودسرانه با درمان تیمی
| موضوع | ترک خودسرانه | ترک تحت نظر تیم درمان |
|---|---|---|
| ارزیابی خطر | معمولاً بر حدس و تجربه دیگران تکیه دارد | براساس نوع ماده، سابقه مصرف و وضعیت جسم و روان انجام میشود |
| مدیریت علائم | احتمال مصرف داروهای نامشخص یا قطع ناگهانی بیشتر است | نشانهها پایش میشوند و در صورت نیاز برنامه تغییر میکند |
| مشکلات روانی همراه | ممکن است نادیده گرفته شوند | توسط روانپزشک و روانشناس بررسی میشوند |
| پیشگیری از عود | اغلب به اراده و دوری کوتاهمدت از ماده محدود میشود | شامل شناخت محرک، مهارت مقابله، خانواده و پیگیری است |
| واکنش به لغزش | شرم، پنهانکاری یا رهاکردن درمان | بررسی علت و اصلاح برنامه درمانی |
آیا ترک اعتیاد بدون درد ممکن است؟
عبارت «ترک اعتیاد بدون درد» یکی از جستوجوهای رایج کاربران است، اما پاسخ درست به آن باید دقیق باشد. هیچکس نمیتواند پیش از ارزیابی تضمین کند که فرد هیچ ناراحتی جسمی یا روانی نخواهد داشت.
آنچه تیم درمان میتواند دنبال کند، کاهش شدت علائم، مدیریت خطرها و قابلتحملتر کردن روند درمان است. میزان دستیابی به این هدف در همه افراد یکسان نیست.
شدت علائم به نوع ماده وابسته است. ترک مواد افیونی ممکن است با درد بدن، بیقراری و مشکلات گوارشی همراه باشد؛ قطع محرکها بیشتر میتواند خستگی، افت خلق و اختلال خواب ایجاد کند.
الکل و بعضی داروهای آرامبخش نیز در صورت وابستگی ممکن است خطرهای جدیتری داشته باشند. به همین دلیل، ادعای «یک روش برای ترک همه مواد» قابلاعتماد نیست.
درمان بر اساس نوع ماده چگونه تغییر میکند؟
مواد افیونی
در وابستگی به تریاک، شیره، هروئین یا دیگر مواد افیونی، ارزیابی شدت وابستگی و خطر مصرف دوباره اهمیت زیادی دارد. پس از یک دوره قطع مصرف، تحمل بدن میتواند کاهش پیدا کند و بازگشت به مقدار قبلی خطر مسمومیت را افزایش دهد.
مدیریت علائم جسمی فقط مرحله آغازین است. وسوسه، محیط مصرف، روابط و برنامه ادامه درمان نیز باید بررسی شوند.
شیشه و مواد محرک
در مصرف شیشه و محرکها، توجه به خواب، خلق، توهم، بدبینی و وسوسه ضروری است. بسیاری از افراد پس از برطرفشدن خستگی اولیه همچنان به حمایت روانشناختی و برنامه منظم نیاز دارند.
درمان مصرف شیشه فقط با استراحت چندروزه کامل نمیشود. آموزش خانواده و بررسی علائم روانی در این مسیر اهمیت زیادی دارد.
گل و مشتقات شاهدانه
در مصرف گل، خانواده ممکن است بهدلیل ظاهر آرامتر فرد، شدت مشکل را کمتر از واقعیت بداند. اختلال تمرکز، بیانگیزگی، اضطراب، مشکل خواب و وابستگی روانی باید در ارزیابی دیده شوند.
برنامه درمان براساس میزان مصرف و اثر آن بر تحصیل، کار و روابط تنظیم میشود. تمرکز فقط بر تعداد دفعات مصرف، تصویر کاملی ارائه نمیدهد.
الکل، متادون و داروهای آرامبخش
در وابستگی به الکل، متادون یا داروهای آرامبخش، نحوه قطع باید با دقت بیشتری بررسی شود. فرد نباید فقط براساس یک برنامه اینترنتی مقدار مصرف را تغییر دهد.
نوع ماده، مقدار، فاصله مصرف و بیماریهای همراه میتوانند مسیر درمان را عوض کنند. قطع ناگهانی بعضی مواد یا داروها ممکن است نیازمند مراقبت فوری باشد.
خانواده پیش از تماس چه اطلاعاتی آماده کند؟
بهتر است خانواده نام ماده یا مواد مصرفی، مقدار تقریبی، دفعات مصرف، آخرین زمان مصرف، داروهای نسخهای، بیماریهای جسمی، سابقه تشنج یا بیهوشی و تجربههای ترک قبلی را یادداشت کند.
اگر فرد رفتار پرخطر، توهم یا افکار آسیب به خود دارد، این موضوع باید همان ابتدا گفته شود. پنهانکردن اطلاعات از ترس پذیرفتهنشدن بیمار میتواند تصمیمگیری را دشوار کند.
همچنین لازم است درباره رضایت فرد، شرایط رفتوآمد، امکان همراهی خانواده و برنامه پس از ترخیص فکر شود. هدف تماس اولیه صدور حکم یا سرزنش نیست؛ هدف پیدا کردن مسیر مناسبتر برای ارزیابی و پذیرش است.
پرسشهای متداول
آیا همه افراد برای ترک باید بستری شوند؟
خیر. سطح مراقبت به نوع ماده، شدت مصرف، وضعیت جسمی و روانی، سابقه ترک و شرایط خانه بستگی دارد. بعضی افراد به مراقبت اقامتی نیاز دارند و بعضی ممکن است با نظر متخصص از برنامه دیگری استفاده کنند.
آیا پزشک بهتنهایی برای درمان اعتیاد کافی است؟
پزشک برای ایمنی جسمی و مدیریت علائم نقش اساسی دارد، اما اعتیاد ابعاد رفتاری، روانی و خانوادگی نیز دارد. همکاری پزشک با روانپزشک، روانشناس و خانواده معمولاً تصویر کاملتری از نیازهای فرد ایجاد میکند.
روانپزشک و روانشناس چه تفاوتی دارند؟
روانپزشک پزشک متخصص سلامت روان است و میتواند تشخیص پزشکی و درمان دارویی را مدیریت کند. روانشناس بیشتر بر ارزیابی روانشناختی، گفتوگودرمانی، اصلاح الگوهای رفتاری و آموزش مهارت تمرکز دارد.
این دو نقش رقیب یکدیگر نیستند و میتوانند در یک برنامه درمانی مکمل هم باشند.
آیا یک دوره ۲۱روزه برای همه کافی است؟
خیر. دوره ۲۱روزه میتواند آغاز یک برنامه منظم باشد، اما مدت درمان به شرایط فرد بستگی دارد و ممکن است نیاز به تمدید یا پیگیری طولانیتر باشد. پایان اقامت به معنای پایان مراقبت نیست.
اگر بیمار همکاری نکند چه باید کرد؟
تهدید و تحقیر معمولاً مقاومت را بیشتر میکند. گفتوگوی کوتاه در زمان آرامش، بیان نگرانی با مثالهای روشن، تعیین مرزهای خانوادگی و دریافت راهنمایی تخصصی میتواند مفیدتر باشد.
در وضعیت خطر فوری، اولویت با حفظ ایمنی و تماس با خدمات اورژانسی است.
آیا بعد از لغزش باید درمان از ابتدا شروع شود؟
پاسخ به شدت و شرایط لغزش بستگی دارد. مهم این است که موضوع پنهان نشود و تیم درمان سریعتر علتها، خطرها و تغییر لازم در برنامه را بررسی کند.
گاهی اصلاح چند بخش از برنامه کافی است و گاهی ارزیابی کاملتری لازم میشود.
چرا هماهنگی تیم درمان در نور زندگی اهمیت دارد؟
وقتی هر عضو تیم جدا از دیگران کار کند، ممکن است یک نشانه مهم میان بخش جسم و روان گم شود. هماهنگی باعث میشود تغییر خواب، افت خلق، شدت وسوسه، وضعیت جسمی و شرایط خانواده کنار هم دیده شوند.
نور زندگی تلاش میکند درمان را از یک اقدام کوتاه برای قطع مصرف به برنامهای پیوسته برای بازگشت به زندگی تبدیل کند. ارزیابی تخصصی، حضور پزشک، روانپزشک و روانشناس، آموزش مهارت، جلسات حمایتی و برنامه پس از ترخیص، بخشهای این مسیر هستند.
جمعبندی
ترک اعتیاد تحت نظر پزشک زمانی معنا پیدا میکند که تصمیمهای درمانی براساس شرایط واقعی فرد گرفته شوند. پزشک بر ایمنی جسمی تمرکز میکند، روانپزشک مشکلات سلامت روان را بررسی میکند و روانشناس روی محرکها، وسوسه و مهارتهای پیشگیری از عود کار میکند.
اگر شما یا یکی از نزدیکانتان قصد شروع درمان دارید، پیش از هر اقدام خودسرانه اطلاعات مصرف و وضعیت سلامت فرد را آماده کنید و برای ارزیابی اولیه تماس بگیرید. در علائم اورژانسی مانند تشنج، کاهش هوشیاری، توهم شدید، درد قفسه سینه یا افکار جدی آسیب به خود و دیگران، ابتدا باید از خدمات اورژانسی کمک گرفت.
راههای ارتباطی با نور زندگی
ارتباط مستقیم با مدیریت و هماهنگی پذیرش
آقای قاسم قاسمزاده
۰۹۱۲۳۴۹۹۸۶۰
دفتر مرکزی و کارشناسان پاسخگو
۰۲۱-۷۷۱۸۱۶۷۲
۰۲۱-۷۷۱۸۱۶۷۳
۰۲۱-۷۷۱۸۱۶۷۴
واحد پذیرش و پاسخگویی به مراجعان
۰۲۱-۷۷۴۵۸۴۴۷
۰۲۱-۷۷۴۵۸۴۴۸
آدرس دفتر
تهران، خیابان سراج، بین سیمتری اول و سیمتری دوم، خیابان بقایی، کوچه مجاهد ۲، پلاک ۱۳
ایمیل: info@noorzendegi.ir
وبسایت: noorzendegi.ir
